Demokracja,głupcze!

Ponad tydzień temu odbyły się wybory do Parlamentu Europejskiego. Na pewno jeszcze o nich nie zapomnieliście, chociaż w polityce 7 dni to przecież niemal epoka. Na ulicach mojego miasta nadal pełno plakatowych twarzy, często już mocno odrapanych, z dorysowanymi alternatywnymi wersjami sloganów mających przekonać nas do wyboru określonego “kogoś”, kto godnie lub przynajmniej znośnie będzie reprezentować nasze interesy w odległej Brukseli i Strasburgu. W tym roku eurowybory niemal zbiegły się z hucznymi obchodami 20. rocznicy polskiego Czerwca ‘89 i tym samym narodzin krajowej, współczesnej demokracji. Nawet przyjechała Kylie Monogue, żeby razem z nami świętować, śpiewać i - co tu dużo mówić - wznieść toast, na przykład polskim alkoholem wyborowym. Były łzy, wspomnienia i nadęte teksty w prasie. Co z tego zostało? Niewiele. Kilka dni później pokazała to w praktyce niska frekwencja wyborcza. Zdaje się, że tańce, zbiorowe msze i tym podobne eventy wychodzą nam znacznie lepiej niż spotkanie oko w oko z urną i kartą do głosowania. Poza występami celebrytów, filmami historycznymi i okazją do wygłupów dla wielu nie bardzo wiadomo o co w tej demokracji chodzi. Ale było - minęło. Poniżej kilka dowodów na to, że czas na skreślenie swojego kandydata zawsze się znajdzie. Bez wymówek. Na wesoło, a jednak do refleksji.