Wbrew regułom

05/06 2009 Kuba Wojewódzki w wywiadzie dla “Exklusiv”

Adam Radecki: Co spowodowało, że korzystasz z kilku alternatywnych życiorysów?

Kuba Wojewódzki: Pewien banał, który nas otacza. Odnoszę wrażenie, że żyjemy w świecie, który się degeneruje i wędruje na skróty. Świat dziennikarski nie żyje w jakiejś enklawie, która by nie podlegała tym tendencjom. (…) Lubię się zmęczyć intelektualnie spocić, lubię, jak mnie mózg boli, jak ktoś wydobędzie ode mnie coś, co mam głęboko zakopane, albo czego sam jeszcze nie zdefiniowałem. A jednocześnie strasznie ciężko jest mi się wpisać - z natury rzeczy, a nie z samej profesji - w taki trend, że należy być alfonsem swojej kariery i życiorysu. Nie potrafię być komiwojażerem, który sprzedaje swoją prywatność, wypruwa z siebie bebechy. Mnie inspirują rozmowy zawodowe, inspirują mnie rozmowy o Polsce, jeżeli mają mrożkowską czy gombrowiczowską estetykę, czyli uwikłane są w absurd, a nie w Sienkiewicza i Ilonę Łepkowską.

AR: Pytałem cię jednak o kilka wariantów autobiografi.

KW: Jestem zmuszony do konstruowania ich na drodze nielicznych kompromisów, bo zawsze, definiując swój punkt wejścia do życia i zawodu, określałem siebie jako człowieka, który jest wolny i nic nie musi. Obronić suwerena w sobie to cudowna sprawa. Nie mam nic przeciwko pojemności umysłu przeciętnej czytelniczki “Gali”,  nie zamierzam być jednak zalążkiem tego świata ani dostarczycielem jej zlewkowych wzruszeń. W pewnym momencie udzieliłem tych wszystkich wywiadów kolorowym pismom - trochę z ciekawości, trochę na zasadzie rozpoznania innego wymiaru potrzeb. I dziękuję, starczy. Tam już byłem, nie jeżdżę do miejscowości, które mnie nie inspirują.

No właśnie, może nie jeździ, ale z pewnością robi przystanki.

Dobry rok

Nowy Rok zaczął się 13 dni temu i w większości przypadków każdy dokonał podsumowania swoich i cudzych osiągnięć za ostatnie 365 dni. Ja jeszcze nie. To znaczy o sobie nie zapomniałam, ale ponieważ mam na koncie zarówno rzeczy dobre, jak i wyjątkowo niechlubne nie zamierzam się nimi  specjalnie chwalić. W skrócie, jak zwykle mogłoby być lepiej… Nie stałam się kimś wyjątkowym, nie napisałam bestsellera, nie wygrałam w Lotto, nie rzuciłam pracy, nie pomyślałam o dodatkowym ubezpieczeniu emerytalnym, nie poczyniłam żadnych postanowień, nie przeczytałam połowy książek, które kupiłam, nie wywiązałam się z wszystkich obietnic i na pewno zawiodłam kilka osób. Ale poza tym to był  całkiem dobry rok. Oczywiście nie tylko dla mnie, dla innych również. O nich więcej poniżej.

NAJFAJNIEJSZA PŁYTA

THE XX

Wybór dokonany na podstawie wskaźnika częstotliwości odtwarzań. Przy ich muzyce potrafię pracować, czytać, kręcić się w kółko, patrzeć w sufit, spać, chodzić i po prostu nic nie robić. Wprowadza dziwny nastrój, z jednej strony smutku, z drugiej spokoju. Z całego albumu najbardziej lubię “Intro”, które właściwie składa się z samej muzyki, bez śpiewania. Dalej “Islands”, “Shelter” i “Crystalised”.  Ostatnio zespół koncertował w Kanadzie i Stanach supportując Friendly Fires. Mam nadzieję, że chociaż jeden z polskich festiwali zaprosi The XX na koncert w naszym kraju. Najlepiej górnośląski Ars Cameralis fundując słuchaczom mały, skromny, klubowy show w “Hipnozie”.

NAJLEPSZA PIOSENKA

Powinnam wybrać jedną, ale nie potrafię zdecydować, tak więc:

1. Camera Obscura “French Navy”

Hymn wiosny, słodyczy i optymizmu. Miłość od pierwszego usłyszenia.

2. Yeah Yeah Yeahs “Heads Will Roll”

Dodaje energii, dobrze się przy niej jeździ i w ogóle strasznie catchy. Szczególnie pierwsza minuta.

3. Kings Of Convenience “Boat Behind”

Gdyby nie The XX, to Kings Of Convenience byliby moim nr 1. Niby to wszystko takie proste, akustyczne, skromne, ale zarazem pełne uczuć i emocji. Tylko im to wychodzi tak fajnie.

FILM, KTÓRY WARTO MIEĆ NA DVD/BLUE - RAY

“Bękarty Wojny”

Akurat w tym przypadku nie trzeba się było długo zastanawiać. Inne “must-see” w roku 2009 mocno mnie rozczarowały. “Przerwane objęcia” Almodovara - nuda, “Biała wstążka” - hmm… Za to Tarantino błyszczy, podobnie jak Christoph Waltz w roli pułkownika Hansa Landy. Mam nadzieję, że teraz będzie grał częściej, bo to prawdziwe objawienie.

NAJLEPIEJ ZAINWESTOWANE PIENIĄDZE

Fado

To mój pies. Wcale nie taki słodki jak na zdjęciu. Prawdziwy wojownik, z małym wzrostem, ale za to sporym sprytem i rozumem. Dość głośno szczeka.

… no i iPhone

Te aplikacje… te gry… naprawdę, sporo radości, nawet dla gadżetofobów.(chyba nie ma takiego słowa)

NAJGORZEJ ZAINWESTOWANE PIENIĄDZE

1. Opłata na autostradzie A4 Katowice - Kraków

Bo to nie autostrada.

2. Bilet na film “Co jest grane?”

Nie wysiedziałam do końca. Film, o którym z pełnym przekonaniem można powiedzieć - bardzo, bardzo niedobry.

3. Studia podyplomowe na Akademii Ekonomicznej w Katowicach

Wydałam 3500 zł na coś, co mogłam mieć za 70 kupując dwa podręczniki.

4. Kolacja w gliwickim sushi barze “Arigato”

Ponoć sushi było dobre. Tylko to moje plebejskie podniebienie, bezwzględnie oddane lokalnym i sieciowym fast-food’om nie doceniło wyrafinowanego smaku.

NAJLEPSZE OKŁADKI W POLSKIEJ PRASIE W 2009 ROKU ROBIŁ…

“Exklusiv”. I niech robi je dalej. Na tle konkurencji wyróżnia się dość znacząco.

NAJLEPSZY SERIAL

To nadal “Mad Man”. Świetny scenariusz, doskonale dobrana obsada i niepowtarzalny klimat lat 60. widziany oczami pracowników agencji reklamowej. Bez słabego ogniwa.

GUILTY PLEASURE

JOHN MAYER

Spokojnie, nie śpiewam po nocach “Your Body Is A Wonderland”, nie wieszam sobie jego plakatów nad łóżkiem, ani nawet nie kupuję płyt. Za wyjątkiem albumu koncertowego “Where The Light Is”. Właśnie na tym wydawnictwie - poza natrętnym, wyjcowatym i odrobinę sentymentalnym zawodzeniem można znaleźć kilka naprawdę fajnych kompozycji, z dobrymi tekstami i muzyką. Trochę w stylu Eric’a Claptona. Podoba mi szczególnie “Gravity”, “Vultures” i “I Don’t Trust Myself”.

Uczciwie powinnam dopisać jeszcze torebki i ciastka francuskie ze śliwką, ale to pierwsze to inwestycja, a drugie substytut antydepresantów, więc się nie liczą.